Biz küçükken 12 Eylül darbesi olmuştu. Tam o yıllarda Atatürk de 100 yaşına girdiği için okullarımızın en sevilen aktivitesi şiir okumak, ama bunu yaparken de bunu da bağıra bağıra yapmaktı. Kim en çok bağırarak şiir okursa onun okuduğu daha makbul olurdu. Müdür ve öğretmenlerimiz de mutlaka kızararak şiir okuyan bu kardeşimizin başını okşar hatta çok duygulanırlarsa yanaklarından öperlerdi.

O zamanlar kimse bize okuduğumuz şiirin anlamını sormaz, bunu bilmemizi de beklemezdi. Biz bağırandık, öteki öğrenciler orada bunu dinleyendi. Şair bir anlam vermişti şiire ama biz neden dinleyen büyüklerin gözlerinin dolduğunu bilemezdik. Öğretmenimiz şiiri bize anlatmak açıklamak istediğinde “şair burda bayrağa seslenmiş” der geçiştirirdi. Biz de ne bilelim tamam der otururduk.

Aradan onlarca yıl geçti. Bugün aynı ülkede farklı zamanlar yaşıyoruz. Önümüze interneti koymuşlar, oradan farklı yazılar ve konular seçerek okuyor birbirimize gönderiyoruz. Hele sosyal medya güzelliğinin içinde gönderim yaparken herkes bizim bulduğumuz (başkası tarafından yazılmış olması farketmez genelde bu yazılar bulanındır) yazı beğenilsin diye aynı küçüklüğümüzde yaptığımız şeyleri uyguluyoruz: Konuyu abartıyor, konuyu en çok beğenen insanların gruplarına özel notlar yazıyoruz. “Bu ülkede demokrasi kalmamış, bu ülkede teknoloji bitmiş sürünüyor, tuttuğumuz takım çok kötü oynuyormuş…” Bunları anlatırken damarlarımız şişiyor, yüzümüz kızarıyor. Çoğu zaman esas bilginin içinde neden bahsediliyor pek bilemiyoruz. Birileri başımızı okşasın hatta duygulanıp yanaklarımızdan öpsün de motive olalım istiyoruz.

Haberin kendisinde aslında pek bir şey yok. Şair hepi topu bayrağa seslenmiş. Ama biz bu seslenmeyi farklı insanlar bizi beğensin diye kullanmaya çalışıyoruz. Kendi duygularımızı dile getirsek, kendi fikirlerimizi yazsak… Belki çok daha iyi olacak ama ülkemizde bize böyle öğretmemişler. Tamam hepimiz bir bayrak şiiri yazacak kapasitede değiliz. Belki bu kadar farklı bayrak şiiri de yazmak gerekmiyor. Ama düşünsenize 12 Eylül darbesinin hemen ardından küçük bir kız bayrağı ne kadar sevdiğini kendi cümleleriyle anlatmış olsa herşey ne kadar daha güzel olurdu…

Bugün bun yapabilecek bir internet forvırdçımız var mı?

İnterneti daha yaşanır hale getiren, herkesin burayı geliştirmesini sağlayan, internetin öncesi ve ahiri nedir? Her medya ortamında olduğu gibi reklam. Tabii ki reklam.

Dünyada internetin başlamasıyla birlikte başlayan reklam çalışmaları, Türkiye’de kurumsal içeriğin ortaya çıkmasıyla kendini gösterdi. Ama hiç merak ettiniz mi ilk reklamlar nerede çıktı? Bunları kim verdi? Nereye verdi?

Yıl 1997. Şubat ayları. Milliyet gazetesi içinde kurumsallaşma çalışmaları hızla ilerliyor. O zamanlarda bankalarda inanılmaz bir yazılım patlaması yaşanıyor. Kurumsal yazılımlarda o zamanın tartışılmaz lideri IBM’in LOTUS isimli yazılımı. Daha güvenli, daha oturaklı, daha hızlı, daha şekilli. Her şeyin dahası. Bankalar 1995 krizinden yeni çıkmışlar, 2000 sonunda büyük kriz olacağından habersizler. Bu yazılımı kiloyla alıyorlar. Ama henüz gazeteler için çok erken. Ama gazetelerin IT departmanları bu ürünü denemek de istiyor. Öyle bir paketle iki paketle de denenecek bir şey değil. Birkaç alım yapmak gerekiyor ama gazetelerin de durumu her zaman olduğu gibi çok iyi değil. Maceraperest IT yatırımı zor gözüküyor.

O yıllarda Milliyet Gazetesi’nin internet sitesini yönetiyordum. Güzel bir öneri geldi daha sonra (o yılın sonunda) karım olacak akıllı hanımefendiden: Sizin siteye tanıtıcı banner verelim. “Bunun karşılığında IT departmanınıza 50 bin dolarlık ürün sağlayalım.” Fikir güzel. Bütün dünyada görüyoruz banner olayını. Animasyonlu banner yapmayı da biliyoruz ard arda gifler koyarak. Neden olmasın? Peki nasıl yapacağız? Bir süre dursun. Ne kadar? Mesela bir ay…

Şimdi dinamik yapılsa sayaç konsa, kod yazılsa höt zöt şeklinde akıl yürütecek aklıevveller gelmeden önce söyleyeyim: Sene 1997. Milliyet internet sitesi kurulalı 4 ay olmuş. Biz notepad üstünden kodları elle yazıp yazıları gömerek internret sitesi yapıyoruz. Beher HTML dosyası teker teker elle oluşturuluyor. Daha Homesite isimli işimizi kolaylaştırması gereken programın kısa yollarını bile öğrenememişiz. O kadar erken ki her şey için… Bunun için dedik ki bir süre, mesela bir ay dursun bu banner. Tıklayan tıkladığı kadar bakar… Bu adresten de görebileceğiniz gibi sitenin en tepesine ana logonun yanına elle olarak yerleştirdik.

o zamanlarda oturmuş banner boyutları yoktu. Olsa da bizim yerimiz belliydi ve oraya onu öyle girecektik. Milliyet bir sonraki reklamı hangi taripte aldı bilmiyorum. Çok umurumda da değil. Ama biz 275 X 44 boyutlarında tarih yazdık.

O zaman bunun tarihi bir eser olacağını bilmiyorduk. Gerçekten de oldu.

Aradan yıllar geçti. Bu yıllar içinde reklam aldım, reklam verdim. Siteler kurdum siteler yönettim. Türkiye’nin çok güzel insanlarıyla, en büyük patronlarıyla çalıştım. Doğan şirketler gördüm ve batanları. Sarfedilen milyonlarca doları, etkinlik diye yutturulan sosyal safsataları… Büyük şirketler doğuranları, büyük yazılar yazanları, küçük kalmayı seçenleri, şarlatanları…

Hiçbir gün o günler gibi olmadı…