İnternet dünyasında durum böyle değildir. Bir zilyon site bulunmaktadır. Bir bu kadar blog vardır. Blog yazarı keyfinden yazmaktadır. Gazeteci gibi buradan para kazanma kaygısı yoktur. Kazansa iyi olur ama birinci motivasyonu bu değildir. Keyfine göre takılır. Umursamaz. O yüzden de gazetecilere yazarlara göre yüzde 80 daha setbest yazar. Gazetecilere PR konusu olmaya çalışanlar mutlu, blog yazarlarına PR yapmaya çalışanlar tedirgindir. İçleri içlerini yer. Ya kafamıza vurursa diye düşünürler.

Aslında blog yazarı hain, işbirlikçi, iki yüzlü bir yaratık değildir. O sadece gazetecilik tedrisatından geçmemiş bir yazardır. İnsanlara zarar vermek gibi genel bir kaygısı bulunmamaktadır. Bir de çıkar peşinde değildir çoğu zaman. O yüzden de “kandırmak” zordur. O yüzden de çok tercih edilmez bu PR dünhyasında. O yüzden de dijital PR dünyasından yardım istenir. Yoksa hiçbir PR mensubu dijital PR manyağı değildir. Şirketler de bu işe öle bayıla girmezler. Dijital dünyanın hastasıyım diyen PR şirketlerini ve motivasyonlarını gelecek yazılarda tanıtacağız.

Bu arada bu blogda yazdıklarımıza bir yorum gelmiş: Adresini pr@pr.com olarak gösteren bir Koç.Net kullanıcısı adını bahşetmemiş ama tüm dikenlerini bize doğrultmuş: “PR’ın ne olduğundan haberimiz var mı? Fıkra yapıştırılan kişisel blog’dan öteye gitmenizi beklerdim.” Fıkra yapıştırmak? Sanırım mesaj vermek için yazdığımız yazıyı kastediyor. Sanırım o fıkrayı güldürmek ve hoş sada yaratmak için verdiğim zannetmiş. Sanırım bu ülkede insanlar mesajı anlamak için Levent Kırca gibi göze sokarak anlatmamızı yeğliyor.

Sanırım tekrar gazetecilik zamanlarımdaki gibi sıkılmaya başlıyorum okurdan. Ama bu sefer blogcuyum.

Sanırım mutluyum.